ben seni kocaman bir yürekle sewdim
gözlerim deil yüreğimdi seni gören
sen damarlarımdaki kana karışıp geldin oturdun yüreğime
bir başka yerde olamazdın zaten
sen benim en değerli yerimde yüreğimde olmalıydın
orada kalmalıydın
çok aşka ew sahipliği yapan bu yürek
ilk kez bu kadar kolay kabullendi seni
herhangi bir konuk değildin artık
bu yüzden ne ağırlama faslı vardı nede uğurlama
o yüreğin gerçek sahibiydin
ben dört mevsim baharı yaşadım seninle
çiçek çiçek açtın yüreğimde
gökkuşağı zayıf kaldı senin renkler,n karşısında
taze bir yaprak gibi yeşildin
açelyaydın pembeliğinle
üzerine çiy taneleri düşmüş sarı güldün
kırmızıydın bir ateş gibi
ve maviydin...
en çok bu renkle anmayı sevdim seni
denize tutkundum
denizi sensiz seni denizsiz düşünemedim
herşeye rağmen sewdim seni
güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk yoktu
koca bir kentte
koca bir ülkeye kafa tutabilirdim
menzil sendin
ve ben o menzile ulaşabilmek için
önüme çıkan herşeyi yokedebilirdim
sana ulaşmamı engelleyecek herşeyi eritirdim,kül ederdim
sana ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm
ve o göle bir tek sen girebilirdin
sewdim ve hayrandımda
her halin çekti beni
duruşunu,gülmeni,kızmanı,şaşkınlığını,saflığını,kurnazlığını,çocukluğunu,olgunluğunu sewdim
sesinide sewdim suskunluğunuda
küçük oyunlarını kaprislerini sitemlerini korkularını sewdim
seni ve o doyumsuz sewdanıanlatacak kelime bulamadım çoğu zaman
sığmadın cümlelere
ve hiçbir cümle seni yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.
seni sewerken yorulmadım
çünkü sen yaşam kaynağıydın
her gün yenilendim
seninle çoğaldım,büyüdüm
eksik kalan neyim varsa tamamladın
ölmeyecektim
çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin
''SeVdİm İşTe ÖtEsİ YoK...''